Out of office

Ik ben even niet aan het werk. Vijf maanden geleden kreeg ik de diagnose borstkanker, waarna een lange behandeling met chemotherapie startte die nog steeds bezig is. Ik zette mijn werk op een laag pitje, maar stopte niet helemaal. Werken met cliënten betekent veel voor mij en ik wilde mezelf niet zomaar herleiden tot ‘kankerpatiënt’. Ik ben ook psychotherapeute, loopbaancoach, collega… naast partner, vriendin, koorzangeres, schrijfster, zus, tante, en nog zoveel meer. Die delen van mijn leven wilde en wil ik graag zoveel mogelijk in ere houden.

Gaandeweg heb ik gevoeld dat ik het werk (en hobby’s) toch tijdelijk moet loslaten, en dat brengt wel wat teweeg. Na de aanvankelijke opluchting (“oef, ik kan me overgeven aan de immense vermoeidheid die ik voel”) zijn er ook golven van verdriet, angst en tegenwoordig soms zelfs verveling - iets wat ik helemaal niet kende. Levenslust, blijdschap, verwondering, creativiteit, humor en leergierigheid zijn er gelukkig ook nog.

Het is interessant (zeker als loopbaancoach) om vanaf de zijlijn te zien wat werk betekent in het leven van mensen rondom mij en om te zien hoe druk bijna iedereen het heeft. Boeiend om vanuit een ander perspectief - met een grotendeels lege agenda - te ervaren wat werk drie decennia lang voor mij betekend heeft. De afgelopen zestien jaar combineerde ik hoofd- en bijberoep, met de nodige druk(te) tot gevolg. De plaats van werk in mijn leven is veranderd, en zal dat de komende maanden misschien nog doen op manieren die ik niet kan voorspellen. Zo werkt het vaak als iemand lange tijd ‘uit’ is.  

Recent zag ik de TED Talk van Caroline McHugh over ‘the art of being yourself’. Ze heeft het daarin over periodes vol potentieel, ‘intervals of possibility’, waarin verandering sneller en diepgaander dan doorgaans plaatsvindt. Vaak veranderen mensen sterk tijdens of na liminale periodes van bijvoorbeeld ziekte, scheiding, de dood van een dierbare of ander verlies. Veranderen kan uiteraard ook tijdens relatief rimpelloze periodes - al kiezen we dan toch vaker voor de status quo.  

In de TED Talk staat één vraag centraal: “If you could be the human of your dreams, who would you be?” In een periode zonder drukte-en-gedoe is er voor mij (op goeie momenten zonder al te veel bijwerkingen) meer tijd om hier opnieuw bij stil te staan, en voor die tijd ben ik dankbaar.

Uiteraard sluit ik mij aan bij het advies om niet te wachten op een groot verlies, zoals het verlies van gezondheid. Ik ben blij dat de antwoorden over wie ik ben en waar ik naartoe wil me niet verrassen, omdat ik er eerder al diepgaand bij stilstond en al heel wat stappen zette. De kloof tussen waar ik sta en waar ik naartoe wil is dus niet zo groot. Maar eerlijk is eerlijk: door de concrete confrontatie met angst voor de dood is de urgentie en de vastberadenheid om die kloof te overbruggen groter dan voordien.

Ik wens je toe dat jij tijdens een makkelijke(r) periode tijd maakt om stil te staan bij de kunst om jezelf te zijn. De herfst- en wintermaanden nodigen je er zachtjes toe uit…